De tocht naar de pier is een eitje en het uitzicht is daar prachtig. Helaas is Mount Cook verscholen achter wat bewolking. Er zitten veel meeuwen op de pier die niet echt schuw zijn. We hebben wat mooie plaatjes kunnen schieten. Dan terug naar het centrum. Het station is snel gevonden. We kunnen onze fietsen afgeven bij het luggage depot en we hoeven er niks aan te sleutelen. Ze kunnen zo met alle baggage erop mee. Dat is goed nieuws.

We gaan de stad in en drinken wat koffie. Om half een krijgt Sebastiaan trek in lunch. Er is niet veel te vinden qua lunch in Greymouth dus we gaan naar de Subway. Dan lopen we terug naar het station. De trein komt net aan. Alle passengiers uit Christchurch stappen uit. Dan gaat de trein naar het rangeer terrein om schoon te maken en de loc om te draaien.

Iets over half twee komt de trein weer het  stationnetje binnengereden. We helpen even mee om onze fietsen in de baggagewagon te rijden en als de fietsen stevig staan gaan we met een gerust hart naar onze stoelen in de trein. De trein vertrekt iets te laat: het blijven natuurlijk kiwis.

Het natuurschoon is echt prachtig en ik neem ook wat foto’s vanaf het viewplatform in de trein. Het is echter erg klein en er zijn veel passengiers die zich verdringen voor een kiekje. Ik geef het vrij snel op en besluit dan maar te genieten van de treinreis vanuit mijn stoel. Foto’s maken vanuit de coupe lukt niet door de reflecties in het glas en er kunnen in deze airco-trein natuurlijk geen raampjes open!

Maar niet getreurd! De treinreis is echt schitterend. Je klimt vanuit Greymouth door het regenwoud omhoog naar Arthur’s Pass. Dan kom je op een hoogvlakte in de Southern Alps. De vegetatie is kompleet anders. Na de hoogvlakte gaan je weer dalen aan de andere kant en volg je het ravijn van de Waimakariri River. Dit is echt schitterend. Om 17:00 uur zijn we in Springfield.

Er is niet veel te doen. Het is een klein plaatsje maar het hostel is wel leuk en gezellig. De eigenaren zijn een gemengd stel: hij komt uit Groningen en zij uit Japan.
We gaan eten in het plaatselijke restaurant/pub. We bestellen Springers Chicken en dat is een schot in de roos. Veel groenten en geen fries and salad. Terug naar het hostel en bloggen maar. Sebastiaan gaat wat lezen.

Een stel Fransen gaat LOTR kijken. Wij doen mee want waarom zijn we anders in NZ!

[Show as slideshow]

1234567►

Dan gaan we op pad. Met de bus naar de parkeerplaats bij de glacier. Deze glacier wordt gevoedt door de sneeuw die valt op Mount Tasman, een van de hoogste pieken in de Southern Alps. We zien hem liggen als we aan het begin van de vallei zijn. wanneer we bij de parkeerplaats aankomen moeten we eerst nog een flinke wandeling maken om aan de voet van de glacier te komen. We moeten beekjes en stroompjes oversteken en een flink stukje klimmen.

Dan zijn we bij de glacier en binden we onze crampons onder. We pakken een wandelstok en dan gaan we de glacier op. We moeten aardig wat treden klimmen. Deze treden zijn die dag uitgehakt in het ijs door guides die al vanaf zonsopgang bezig zijn. Uiteindelijk zijn we bovenop de glacier. Dit is prachtig en we zien veel eigenaardigheden van de gletsjer. Fox Glacier is een gletsjer die uitkomt in een regenwoud en ook zeer snel groeit en smelt. Door de regen van de afgelopen nacht is de gletsjer schoongespoeld en behoorlijk wit.

We zien verderop een enorme stofwolk opkomen. Er was blijkbaar een aardverschuiving/rotsblokken die naar beneden vielen. De stofwolk daalt ook snel af naar ons deel van de gletsjer. We gaan weer terug en na een afdaling zijn we weer bij de bus die ons terugbrengt naar het dorp.

We eten even onze boterhammen op die we hadden meegenomen en gaan dan met een taxibusje naar Lake Matheson om daar een wandeling te maken. We nemen een kopje koffie bij het Lake Matheson cafe en gaan dan wandelen. Het is echt een prachtige wandeling door regenwoud om het meer heen. Daar zijn een aantal uitkijkpunten waar Mount Tasman en Cook te zien zijn. Helaas waaide het te hard om de weerspiegeling in het water te zien. Na de wandeling worden we door het busje weer opgepikt. We gaan weer eten bij Cafe Neve. Het was niet geweldig maar er is niet iets beter…. Dan nog even wat stukjes voor het blog schrijven en naar bed.

[Show as slideshow]

1234...111213►

Eenmaal gepakt was het rond 11.30 uur toen we op de fiets stapten. Eerst weer een stukje terugfietsen door het dichte bos heen, naar de hoofdweg van gisteren. Daar lag opnieuw 47 kilometer gravelroad op ons te wachten. Inmiddels was de temperatuur en de windkracht flink gestegen, waardoor de fietscondities iets minder gunstig waren ten opzichte van gisteren. Het werd ook iets heuvelachtiger met af en toe een flinke klimmetje. Na een behoorlijke opwarming door de zon werden we ineens verrast door een “ford”: een spontane beek die gewoon de weg kruist. Nog even de opties overwogen om dit droog over te komen:

- er door heen fietsen: stenen zo groot als tennisballen in de beek, geen optie
- er omheen lopen: zo ver je kon zien, liep de waterstroom door, geen optie

Afijn, dus gewoon maar er door heen banjeren met schoenen en al. Het water was circa 20 cm diep en ijskoud wat eigenlijk wel lekker was gezien de brandende zon die aan de hemel stond. Nog een paar korte klimmetjes en toen kwamen we aan bij Whitesbay met een prachtig uitzicht over Lake Wakatipu. Nog 10 km te gaan en dan waren we bij onze tussenbestemming voor die dag: Walter Peak High Country Farm. Walter Peak is een klein toeristisch plaatsje verbonden met het drukke stadje Queenstown door middel van een nostalgische stoomboot: de TSS (Twin Screw Steamer) Earnslaw. Onze timing bleek goed te zijn: een uurtje wachten en dan zou de boot vertrekken. Ondertussen konden wij onze vochtreserves even bijvullen in een restaurantje terwijl we in de verte de “Lady of the Lake” langzaam over het meer zagen aankomen.

De TSS Earnslaw is nog een van de weinige passagiersstoomboten welke in gebruik is. De stoomboot is in prachtige originele staat en wordt nog steeds conform de werkwijze uit 1912 bediend! Via een klein loopbruggetje kun je een blik werpen in de machinekamer, waar stoere mannen de kolen in de oven staan te scheppen. Erg indrukwekkend om dat te zien. Met een heerlijk briesje in het gezicht tuffen we richting Queenstown.

Eenmaal aangekomen was de overgang redelijk heftig: het bleek superdruk en toeristisch te zijn in Queenstown wat een nogal groot contrast was met de afgelopen twee dagen. We hadden beide zoiets van “Lets get the hell out of here!”. Echter hadden wij nog 2 belangrijke missies openstaan.

1) Shoppen. We hadden geen eten en drinken meer en onze overnachting bleek nog een kleine 6 km uit de stad te zijn.

2) De Fergburger. Volgens velen die ons voorgingen, was dit de plek om NZ beste hamburgers te eten. De burgers waren redelijk goed, echter konden ze niet tippen aan onze eerder genoten lamsburgers bij Chateau on the Park in Christchurch. Was ook niet zo gek gezien het enorme verschil in prijs en entourage.

Tot slot nog 6 km doorfietsen tot aan Arthurs Point, waarbij we een rustig gelegen Holiday Park hadden uitgezocht met een cabin, en niet te vergeten een heerlijk warme douche! Vervolgens was het tijd om onze fietsen te ontdoen van al het stof en bagger van de afgelopen dagen. Moe en voldaan lekker op het bed gecrashed met een welverdiend biertje. Voor Jeff een colaatje, want die zat nog steeds aan de medicijnen tegen de vriendjes uit Peels Forest.

[Show as slideshow]

1234567►

De huisarts heeft mij onderzocht en vermoedde dat het Giardia was, een bacterie infectie die je kan oplopen na het drinken van onzuiver water. Ik had in Peel Forest inderdaad water gedronken uit een kraan in de badruimte. Later in de keuken zag ik dat je het water moest koken voor consumptie. Om het zeker te weten hadden we een labtest moeten doen maar de huisarts dacht dat ik daar niet op wilde wachten. Inderdaad ik wilde wel door met fietsen. Hij heeft me toen een kuur tegen Giardia voorgeschreven en de buikkramp moest snel overgaan. Dat deed het gelukkig! Ik was wel een beetje slap nog, de dag fietsen naar Te Anau had ik tegen Sebastiaan al verteld dat ik pap in mijn benen had maar ik kon wel fietsen. Ik moest wel veel water blijven drinken en geen kaas, melk of alcohol nuttigen.

We zijn nog gaan eten bij The Fat Duck en kregen daar prima te eten. Toen hebben we nog wat post online op het blog gezet vanuit de laundry room van ons holiday park. In algemene ruimte was het te druk en in de laundry room was nog een stopcontact over en hadden we wireless ontvangst met een indrukwekkende trage verbinding. Toen naar bed. De volgende dag zouden we naar een DOC camping bij de Mavora Lakes fietsen. Hier is een deel van de LOTR opgenomen

[Show as slideshow]

12►

Nu waren we echt vertrokken. We reden naar Lake Manapouri waar we in de haven een boot zouden pakken die ons naar de andere kant van Lake Manapouri zou brengen. We stopten eerst nog even bij het monument aan Lake Manapouri ter ere van de redding van het dorpje Manapouri. Bij de oorspronkelijk plannen van de Manapouri Underground Power Station was het de bedoeling dat het meer nog een meter of 8 hoger zou komen te liggen en zou dit plaatsje zijn ondergelopen. Na verzet van locals en milieu activisten is dat plan veranderd en is de huidige natuurlijke waterlijn aangehouden.

Door naar de haven en op de boot van Real Journeys die ons over het meer naar de Manapouri Underground Power Station zou brengen. Daar zouden we dan weer met een busje van Fiordland Expeditions over de Wilmot Pass naar de Deep Cove gebracht worden, het begin van de fjord Doubtful Sound. De fjord is zo genoemd omdat de Britse kapitein Cook onzeker was of hij er weer uit kon varen gezien de ongunstige ligging van de fjord ten opzichte van de overheersende windrichting. Hij heeft deze fjord dus niet verder verkend.

Bij de aankomst aan de andere kant van Lake Manapouri was daar weer een bekend gezicht: Wouter, onze fietsende Vlaming. Hij ging een dagcruise maken met Real Journeys terwijl wij een overnight cruise gingen doen met Fiordland Expeditions. Nog snel wat kiekjes schieten van de Manapouri Underground Power Station. Deze power station is aangelegd in de jaren 60 en 70 om de aluminium industrie van genoeg energie te voorzien om aluminium te kunnen smelten. Daarvoor is een 10 km lange tunnel door de rotsen gehakt en geblazen om het hoogteverschil van Lake Manapouri naar de Deep Cove te overbruggen (200 m) Dit was geen gemakkelijke taak in dit onherbergzame gebied. Om de spullen te kunnen aanvoeren is er een weg aangelegd (de Wilmot Pass) die aan de Deep Cove kant een gemiddeld stijgingspercentage heeft van 20% en aan de Lake Manapouri kant 16%. Een gigantische klus volgens onze chauffeur en kapitein John. Ook heeft de eerste tunnel nogal wat mensenlevens gekost want het was zeer zwaar werk en vol met gevaar. In de jaren 90 is nog een tweede tunnelbuis aangelegd naast de eerste. Dit ging een stuk veiliger meet een TBM (tunnel boring machine). Wel is het zo dat 80 % van de energie direct naar de smelterij gaat en dat de opbrengst lager is dan verwacht doordat er veel meer wrijving was in de eerste tunnel. In de tweede tunnel is dat een stuk beter doordat de TBM een mooie ronde tunnel boort.

De busrit over de Wilmot Pass is een belevenis op zich. Zeer steil en het uitzicht bovenop is schitterend. De afdeling is ook spectaculair en de uitmondingen van de tunnelbuizen aan de Deep Cove kant zijn indrukwekkend. Tegen lunchtijd kwamen we aan bij onze boot. Daar stond onze lunch klaar en werden we welkom geheten door Jo en Ana die samen met John de bemanning/bevrouwing van onze boot vormden. Indereen kreeg een cabin toegewezen en wij lieten het vaste land achter ons. De boottocht die we gemaakt hebben is te zien op onze gps-log. Ik kan nog uren door praten over onze tocht maar de foto’s spreken voor zich.

We hebben nog gevist die middag en dat was ook een belevenis. Ana zou het even voor doen en ving gelijk de grootste vis van de middag. Dat zou onderdeel worden van onze avondmaaltijd. Ik heb nog een klein visje gevangen en Sebastiaan twee. Verder hebben we heerlijk gegeten ‘s avonds in onze aanlegplek, the First Arm. Jo heeft toch nog haar adaptatie van het Maori scheppingsverhaal van Fiordland verteld en toen naar bed.

[Show as slideshow]

1234...101112►