We hebben de avond tevoren ontbijt besteld in de hostel want er was geen winkel met brood in Springfield. We krijgen een continental breakfast met toast (kaas en pastrami erop en een topping van Colemans Mustard!). Colin zet verse koffie met gemalen bonen! Heerlijk. Zijn vrouw vraagt of we genoeg gehad hebben. Nou wij lusten nog wel een rondje. Met een glimlach zeggen we: we gaan nog fietsen vandaag.

Dan nog even naar de WC. Dat is wel een belevenis in deze hostel: als je het licht aandoet gaat er ook een radio aan. Muziek terwijl je werkt….oeps je boodschap doet! Snel tanden poetsen en naar de enige winkel in het dorp. Geen brood. dan maar stoppen in Darfield zo’n 25 km verderop. Daar zit vast wel een winkel. We vertrekken en inderdaad het is bergaf. We trappen flink door en ondanks wat wind zijn we na een uurtje in Darfield. Daar zit een New World. Brood kopen en dan ook maar een bakje koffie. Tegenover de supermarkt zit Wild Things een cafe met gallery en een garden. Lekker koffie en gebak.

Na een kleine sanitaire stop rijden we door. Zoals voorspeld begint het te miezeren. De weermannen hebben een keer gelijk. Het is nog steeds vals plat naar beneden dus hebben we er nog een goede tred in maar na een uurtje wil Sebastiaan lunchen. Ik heb geen zin in het smeren van onze bammetjes in de regen en wonder boven wonder zien we net op dat moment een cafe in de middle of nowhere: The Vineyard Cafe. Er zijn een aantal wijngaarden daar en voor de bezoekers hebben ze een cafe gemaakt. Omdat het slecht weer is, is er bijna geen bezoek. We bestellen wat garlic bread en een toasted panini. Colaatje erbij en we kunnen er weer tegen.

Ongemerkt zijn we Aylesbury al gepasseerd en komen we snel bij West Melton. Nog maar 25 km naar Christchurch. Het motel wat door onze reisorganisatie is geboekt als vervanging voor Chateau on the Park zit al vol die avond dus hebben we een backpackers room bij een holiday park in Addington geregeld. Chateau on the Park zit vol met reddingswerkers en heeft geen plaats meer voor ons. Het restaurant van Chateau on the Park is gelukkig wel open dus krijgt Sebastiaan zijn lang verwachte lamsburger morgen toch nog!

Als we weer in Christchurch zijn rijden we eerst bij Chateau on the Park langs om te kijken of onze fietsdozen er nog zijn. Yes, ze staan er nog onder het afdakje bij de fietsenstalling. Er zit zelfs een A4-tje op: “DON’T CHUCK OUT!” staat er met koeienletters op. We lopen naar binnen naar de receptie en bedanken het meisje achter de balie. “No problem mate!” Ook vragen we of ze een foto wil maken van ons tweeen omdat we het rondje voltooid hebben. “Not a problem mate.” Wat hebben we gedaan? 5 weken gefietst. “Good on ya.” Dan ga we snel naar het restaurant voor een long black en een slice. Slice is geen probleem maar het espresso apparaat is niet de oude na de aardbeving. Er is net een monteur bezig om er naar te kijken. We kunnen wel gewoon koffie krijgen. Ook goed.

Dan rijden we door op zoek naar het holiday park. We gaan richting Addington en hoe meer we richting het centrum komen hoe meer we de schade van de aardbeving zien. Hier en daar zijn er winkel/kantoor panden zonder gevel. Ook zijn er veel winkels nog dicht. Het holiday park weten we na wat omzwervingen vrij eenvoudig te vinden. Het is echt basis. Vandaar dat het maar 41 NZ$ kost voor een overnachting voor ons tweeen. We komen er aan en het backpackers gebouwtje is nog leeg. We konden de fietsen gewooon binnen zettten. Zo gezegd, zo gedaan. We hebben nog een slaapzak en dat is nodig ook want er is geen beddegoed. Dan snel douchen. Als we klaar zijn met douchen druppelen een voor een de andere gasten binnen. Er zijn twee mannen (vader en zoon) die wegblokades maken en bewaken. Ze komen uit Auckland en zijn er om het cordon om het CBD te handhaven. Verder zijn er nog twee meisjes (backpackers) uit Maleisie die donderdag naar Australie doorvliegen. En een oudere aziatische dame waar we verder niks van weten. De beveiligers zijn erg vriendelijk en spraakzaam. We kunnen wel wat te eten vinden op Lincolnroad.

We lopen daarheen en na een bezoekt aan de lokale shop hebben we een sixpack bier. Dan eten. We zien een Indier. Prima. We bestellen hetzelfde als bij Priya. Deze keer is het nog beter. Na twee gangen zitten we echter wel bomvol. We wandelen terug naar de backpacker, drinken wat biertjes en praten wat met de meisjes uit Maleisie over hun reizen en met de beveiligers over de situatie in Christchurch. Zij gaan echter om half elf naar bed. WIj kijken het kookprogramma van Heston af. Een chefkok met een fascinatie voor Romeinse recepten. Na afloop kunnen we allen maar zeggen: “Rare jongens die Romeinen!” Ejaculating Cakes WTF!?

Om 23:30 uur gaan we naar bed.

[Show as slideshow]

Dan op pad. Naar Greymouth. Volgens George zijn we daar ruim op tijd voor de lunch want het is maar 40 km en vlak! Dat klopt vrij aardig. Aleen naar Kumera Junction is er een klien klimmetje maar dat stelt niks voor. We hebben zijwind om zelfs meewind dus zelfs dat gooit geen roet in het eten. Wel hoort Sebastiaan mijn achterwiel kraken. We stoppen om te kijken maar er is geen spaak gebroken. Niet veel later hoor ik weer een pang. Stoppen maar. Alle baggage eraf en het achterwiel nalopen. Er is niks gebroken maar er zitten wel twee spaken erg los. DIe draaien we aan en fietsen maar weer. Het gekraak is verholpen maar ik besluit wel om rustiger aan naar Greymouth te rijden. We zijn daar ongeveer half een en gaan eerst lunchen op 124 on Mackay, een cafe/lunchroom op nummer 124 op Mackaystreet. Greymouth is de grootste stad aan de westkust maar er is niet veel te beleven. Veel aan dan niet verlaten industriegebouwen en een haven met wat visserboten. Wel zit daar de Monteith brouwerij waar het bier wordt gebrouwen wat we op onze tocht door NZ voornamelijk hebben gedronken. Het is weliswaar duurder dan de andere merken maar ook lekkerder! Een beetje vergelijkbaar met Hertog Jan in Nederland. Klein maar fijner.

We gaan naar het hostel. Global Village is ook weer een leuk hostel met mooie kamers gelegen aan een park en weg van de Highway. Simon van receptie laat ons een aantal mooie plekjes in Greymouth zien op het kaartje dat bij de receptie ligt. We komen in de keuken een Duitse wandelaar tegen die ook Sebastiaan heet. We kletsen wat met hem en gaan na het douchen de stad in.

We besluiten deze keer te wandelen want we hadden al gezien dat het niet ver is vanaf de hostel naar de brouwerij. We komen daar om half vier aan en hebben geluk om vier uur is er een rondleiding. Even wachten in de lounge. Dan zit de gids dat Sebastiaan zijn slippers aan heeft. Dat mag niet van de Health en Safety regulations. Hij moet terug naar het hostel om dichte schoenen aan te trekken. Hij gaat op pad en kijk naar een dvd over de Monteith brouwerij. Veel meer dan een verslag van jubileum treinreis van het personeel is het niet maar goed er hangen ook veel poster en info aan de muren.

Dan is Sebastiaan terug en beginnen we de rondleiding. Er zijn verder geen deelnemers dus we krijgen een prive tour. In de brouwerij in Greymouth wordt alleen nog maar Black Beer gebrouwen en Appel cider. De andere bieren worden op andere locaties gemaakt waar er meer capaciteit is. Wel gaan ze dit jaar een hele nieuwe fabriek in Greymouth neerzetten. We zien alle stappen van het produktieproces en aangezien wij beiden al eerder in een bierbrouwerij zijn geweest krijgen we niet echt iets nieuws te horen. Wel gebruiken ze nog een methode met open gisting. Dat gaat veranderen als ze een nieuwe fabriek neerzetten want dan gaan ze naar dichte vaten toe.

Aan het einde van de rondleiding is de bierproeverij waar het ons natuurlijk allemaal om te doen is! Ze hebben ongeveer 8 soorten bier en ook nog Apple Cider. We proeven ze allemaal en blijven bij onze persoonlijke voorkeuren. Sebatiaan neemt nog een heel glas Summer Ale en ik bestel een Black Beer. We kopen nog een T-shirt voor Sebastiaan en een sixpack zodat we in het hostel ook nog een biertje kunnen drinken.

Op aanraden van onze rondleider gaan we naar de Coaloven, een restaurant waar je ook kan steengrillen. Ik wil echter groenten en besluit een vegetarische pizza te nemen met lekker veel groenten. We waren vroeg bij het restaurant dus we zijn al om 19:00 uur weer buiten. We besluiten om nog een avondwandeling naar de pier te maken. SImon van het hostel had dat aangeraden. Via het centrum van Greymouth kan je die pier echter niet aflopen. Er staat een groot hek. Om weer helemaal om de haven heen te lopen wordt ons iets te gortig dus gaan we terug naar het hostel. Daar gaan we weer wat posts op het blog maken en bier drinken.

Om 23:30 uur gaan we naar bed.

[Show as slideshow]

123►

Dan dalen naar Ross. We bellen in Ross naar Hokitika om een kamer in de Birdsong te reserveren. Verder is er in Ross niks te beleven. Er is wel een winkel maar dat stelt ook niet veel voor. We fietsen door naar Hokitika. Pang. Daar gaat weer een spaak van mijn achterwiel. Gelukkig elke keer aan de kant zonder de cassette. We worden er inmiddels best handig in dus hop. Nieuwe spaak, beetje buigen en een beetje bijdraaien. Er zit nog een minieme slag in maar we besluiten die er niet uit te halen. Waarschijnlijk brengt dat alleen maar meer spanning op de velg waardoor er weer een andere spaak aan zal gaan. Eigenlijk moet het wiel gericht worden en opnieuw gespaakt maar dat gaat hier niet lukken. Ik besluit om in Hokitika snel een fietsenmaker op te zoeken en wat extra spaken te halen. Dan redden we het wel tot aan Christchurch.

Niet veel later zijn we in Hokitika. Een grotere plaats dan wat we tot nu toe zijn tegengekomen op de Westkust. Er zit zelfs een fietsenmaker. Bij de I-site laten ze zien waar die zit maar volgens de vriendelijke dame is die zatermiddag dicht. De lichten zijn uit maar de deur is open. Stoute schoenen aan en net doen of onze neus bloed. We lopen binnen tegen de fietsenmaker aan die met zijn eigen racefiets bezig is. Hij gaat de volgende dag een toerritje maken en wil de laatste dingen op orde brengen. Hij heeft natuurlijk geen tijd om naar het wiel te kijken maar kan ons wel aan wat reservespaken helpen.

Dan pinnen want Hokitika heeft zelfs een aantal banken. Sebastiaan heeft pech. Zijn pas lijkt het niet meer te doen. Bij drie pinautomaten doet ie het niet. Ik pin wat extra en dan komen we de komende dagen wel door. We halen even wat boodschappen bij de New World en dan op zoek naar een internetcafe om te internetbankieren. Sebastiaan wil checken of zijn pas geblokkeerd is of dat hij kaduk is. Internetbankieren lukt wel dus waarschijnlijk is er iets mis met de magneetstrip.

We gaan naar Birdsong en komen bij een leuk hostel aan met uitzicht op het strand en de zee. Het ligt 2 km buiten Hoki dus is het daar wat rustiger. Douchen en wassen, vaste prik. Er is eeen heel pak fietser aangekomen in Birdsong die als groep aan het fietsen zijn. Zij koken daar een maaltijd mar wij besluiten om naar de Indier te gaan. Priya heeft ook vestiging in Hoki! We fietsen terug naar Hoki.

Naast Priya zit het vermaarde Sock Knitting Machine Museum van Hokitika. Het is helaas al dicht! We nemen wel snel een foto zodat we bewijs hebben dat het echt bestaat. We hoeven de kaart eigenlijk niet te zien. Die is hetzelfde als in Josef. We bestellen het menu en nemen weer wat andere curries. Deze kok heeft een duidelijk andere definitie van medium hot dan de kok in Franz Josef. De vlammen slaan bij Sebastiaan uit de oren.

Het is inmiddels donker geworden maar we hebben onze fluorescerende gele hesjes en licht op onze fietsen dus we komen weer veilig terug bij het hostel. We lezen wat en gaan na een paar biertjes naar bed.

[Show as slideshow]

12►

De rest van de rit naar Hari Hari is vrij vlak, maar toch moeten we nog 2 stopjes maken om de gebroken spaken van Jeff zijn achterwiel te repareren. In Hari Hari hebben we gereserveerd bij het FlaxBush Motel. Eenvoudige motelkamers maar wel goed uitgerust en vriendelijke eigenaren. Na een goede douche besluiten we naar het restaurant te gaan. Dit is niet veel meer dan een pub met een paar tafeltjes. We eten wat en het is niet echt slecht maar we moeten wel 1,5 uur wachten op ons toetje. Volgens mij moesten ze de Pecan pie nog bakken!

Terug naar het motel en even Graham Norton kijken op de buis. Sebastiaan wil gaan lezen en gaat alvast naar de motelkamer. Ik volg niet veel later en ga even verder bladeren in onze Rough Guide en onze fietsgids. Ook bestudeer ik de kaart voor onze laatste etappes. We hebben inmiddels treinkaartjes voor de beroemde treinreis van Greymouth naar Christchurch maar we stoppen wel in Springfield op zo’n 60 km van Christchurch zodat we nog een laatste fietstocht hebben op de Canterbury Planes.

Ik vind al vrij snel dat volgens de Rough guide de beste YHA hostel in Springfield zit en dat er verder tussen Springfield en Christchurch niet veel te vinden is. We kijken nog wel of we die dag gelijk doorrijden naar onze motel in Christchurch of dat we iets buiten Christchurch stoppen. Dan naar bed.

[Show as slideshow]

12►

We zijn al vroeg in de middag in Franz Josef. We gaan eerst even langs de information. Veel info over wandelingen en de gletsjer. Daar hebben we na Fox geen zin in, wij gaan later naar het Wilderness Centre.

In Franz Josef gaan we op aanraden van Sophie naar de YHA hostel. Dit is inderdaad een mooie hostel en nadat we gedouched hebben gaan we het dorpje in. We bezoeken het Wilderness Centre zodat we toch Kiwi’s kunnen zien. In dit centrum hebben ze een fokprogramma van de zeldzame bruine kiwi opgezet. Er leven nog maar 300 van deze specifieke kiwi in het wild dus vrijwilligers/rangers houden in de gaten wanneer die een ei leggen. Zodra dat gebeurt halen ze het ei weg en dan wordt deze in het centrum uitgebroed. De kiwis blijven dan ongeveer een jaar in het centrum zodat ze groot genoeg zijn om zich te verweren tegen wezels en andere roofdieren die op hen jagen. In het wild haalt maar 1 op de 5 kiwis de leeftijd van 1 jaar. Door het fokprogramma is dat toegenomen tot 4 op 5. Na ongeveer een jaar in centrum worden ze weer uitgezet in het wild. We mogen bij de kiwis in hun leefruimte maar mogen geen geluiden of foto’s maken want daar schrikken ze van. Ze leven in het semi-donker want het zijn nachtdieren. Gelukkig spotten wij er snel een. Niet veel later zien we er nog. Het zijn eenlingen in het wild, ze tolereren alleen hun maatje en voor de rest zijn ze gesteld op hun eigen territorium. Dat laten deze twee ook wel zien. Op een klungelige manier vechten ze met elkaar. Wij lopen door en lezen ook nog van alles over de gletsers in de buurt. Dan is het tijd voor koffie en wat souvenirs. Als we weer buiten komen is het harder gaan regenen.

Deze avond eten we bij de Indier: Priya. Eindelijk eens wat anders dan rib-eye steak of lambshanks. We nemen een menu voor 30 NZ$. Dat is echt een koopje, nog geen 20 euro voor 3 gangen. We eten erg lekker en dan terug naar het hostel. Het regent nog steeds behoorlijk, niet gek natuurlijk, het heet niet voor niets regenwoud. Er valt hier jaarlijks 7 meter regen! Tot nu toe boffen wij behoorlijk met het weer. Nog een biertje en even tv kijken en aan het blog werken. Het late nieuws met het weerbericht geeft voor de Westkust aan: Severe weather with heavy showers. Dat belooft wat! Dan naar bed met de stortregen op de achtergrond.

[Show as slideshow]

12►

Al na 7 km kwamen we bij een Salmon Farm. We besloten omdaar een kopje koffie te nemen met carrot cake Na iets meer dan 20 km komen we bij Bruce Bay, ook weer een mooi strand. De bomen zijn vergroeid met de overheersende windrichting:ZW-W. Wel weer zandvliegjes dus besluiten we door te fietsen voordat we gaan lunchen. Op een gegeven moment zien we een afslag van Highway 6 en besluiten dat dat een prima plek is om te gaan lunchen. We eten een paar boterhammen en drinken wat. Dan weer door fietsen door het subtropische regenwoud met de overweldigende vegetatie. De weg is licht heuvelachtig. Na 45 km is er klim van 1000 meter tegen 3 tot 6%. Dan is het nog 25 km heuvelachtig met vals plat van 1 a 2% totdat we in Fox Glacier zijn.

We gaan op zoek naar het hostel en vinden Ivory Towers snel. We gaan snel douchen en dan naar de information om een glacier wandeling voor de volgende dag te boeken. Dat lukt ons bij Fox Glacier Guided Tours. We worden daar de volgende dag om half negen verwacht. Nog even wat boodschappen en als we terug zijn bij het hostel zien we een bekend gezicht: Wouter is er. We gaan eten in het dorp maar Wouter heeft al gegeten.

We besluiten na het eten nog een biertje te drinken met Wouter en op weg naar het restaurant halen nog even een sixpack biertjes bij de supermarkt. We eten bij Cafe Neve en na een kop koffie gaan we terug naar het hostel. Wouter is vandaag bij de Glacier geweest en heeft beloten om morgen met de bus verder te gaan naar Nelson omdat hij op 23 maart weer terug moet zijn in Auckland want daar vandaan vliegt hij terug.

We hebben een leuk gesprek en bekijken elkaars blog. Dan naar bed want de volgende dag moeten we allemaal vroeg op.

[Show as slideshow]

12►

We gaan op pad. Sophie had ons verteld hoe mooi het strand was dus besluiten om daarvoor om te fietsen en af te slaan naar Haast Beach. Dit is inderdaad schitterend en erg verlaten. Dan weer op de fiets en we komen bij Haast Bridge. Een erg lange brug (100 meter) single lane! De kiwi’s zijn daar dol op en we zullen er nog vele tegen komen. Na 15 km krijgen we de eerste klimmen van die dag voor onze kiezen. Kort daarna volgt een klim van 2000 meter van 5 tot 12%. Na 21 km een klim van 800 meter 8 tot 14% en na 24 km nog een klim van 800 meter maar deze is slechts 5 tot 10%. Dan zijn we bij Knight’s Point: een erg mooi uitkijkpunt. Helaas konden wij de beloofde zeeleeuwenkolonie niet vinden.

We rijden langs Lake Moeraki en krijgen nog een klimmetje van 6%. Daarna is het heuvelachtig tot aan Lake Paringa. We zijn bij ons lodge aangekomen. Het is erg mooi en we doen even onze was. Daarna gaan we eten maken. Er is daar niks te krijgen dus hadden we in Haast al boodschappen gedaan. Het eten was erg goed. Simpele pasta met Bolognese-saus: gelukkig met veel groenten. Daarna nog even Sky kijken om de aardbeving in Japan te volgen. Het is echt verschrikkelijk om dit te zien en de brandende reactor hangt als een zwaard van Damocles boven het getroffen gebied. Laten we hopen dat ze de reactor kunnen blussen.

Nog even wat typen aan het blog en dan naar bed. Morgen door naar Fox Glacier!

[Show as slideshow]

1234...678►

Dan gaan we dalen. Na een kleine afdaling komen we een waterval tegen die een klein stukje van de weg ligt. We besloten een kijkje te nemen bij deze Fantail Falls. Dat beloofd wat voor de rest van de westkust. We rijden verder en de afdaling gaat echt supersnel. Flink remmen in de bochten en dan …. de Gates of Haast. Een brug over een ravijn met zeer fraaie uitzichten. We besluiten na wat foto’s om daar te lunchen.

Hier maken we ook goed kennis met een andere, donkerdere kant van de westkust: de zandvliegjes. Kleine vliegjes die nog het meeste lijken op fruitvliegjes. Alleen stekken deze om je bloed op te zuigen. Je kan slaan maar voor elke dooie zandvlieg zijn er 10 nieuwe. Deet of andere reppelant helpt maar een deel, na jkorte tijd zijn ze terug en des te hongeriger. Wat dan te doen? Kleren met lange broekspijpen en mouwen. En blijven lopen…. (of fietsen). Als je stil gaat staan dan ben je het haasje. Als de zon ondergaat verdwijnen ze, ook door wind en regen komen ze niet.

Goed na rondjes lopend geluncht te hebben gaan we weer verder. Nog een stuk steil dalen. Bij Pleasant Flat stoppen we even voor een drinkpauze en om nieuwe zonnebrand te smeren. De zon brand echt fel. Vanaf nu is het een flink stuk vals plat naar beneden. Aan het einde van de rit wordt het wat heuvelachtiger maar na 80 km zijn we in Haast Township. We hadden daar een kamer geboekt bij het Wilderness Backpackers Motel. We zetten onze fiets binnen in de schuur en ja hoor: de fiets van Wouter!

Verder komt er ook een fanatieke Britse fietser aan die een echte kilometervreter blijkt te zijn. Hij rijdt dagelijks meer dan 120 km en is een ervaren vakantiefietser. Hij let alleen niet echt op want als wij hem vertellen waar we allemaal gaan stoppen aan de westkust dan is dat volgens hem niet mogelijk omdat daar niets is. Later blijkt dat allemaal wel mee te vallen maar ja als je elke dag meer dan 120 km fietst heb je niet echt de tijd om goed op te letten!

We spreken Wouter nog even en drinken een paar biertjes. Hij verteld dat er in het hostel ook Vlaamse fietster is, genaamd Sophie. Als we hem vragen of hij mee gaat eten in The Hard Antler blijkt dat hij samen met Sophie gaat koken maar dat hij graag daarna nog een biertje drinkt met ons. Wij gaan eten bij The Hard Antler. Weer een self-service restaurant. Je wordt niet bediend en je moet wachten tot je nummer verschijnt (zoals bij de slager in Nederland). Dan kan je je bord halen en bij de saladbar je bord aanvullen met salade, groenten en patat.

Het eten gaat wel en we nemen nog een toetje. Dan weer terug naar het hostel om met Wouter en Sophie een biertje te drinken. Het is erg gezellig en Sophie is een flinke kletser die veel tips voor ons heeft. Zij komt namelijk vanaf het noorden en gaat nog naar het zuiden waar wij net vandaan komen. Ze is al een paar maanden in NZ en is begonnen op het Noordereiland. Ze legt ook stukken af met de bus en liftend want het is veels te groot om alles te fietsen. Ze heeft een behoorlijk slechte zomer achter de rug in NZ en is ook verbaasd dat wij het zo getroffen hebben met het weer. Zij is namelijk al meerdere malen letterlijk uit haar tentje gedreven door de nasleep van tropische cyclonen die het Noordereiland hebben geteisterd. Al met al is het heel gezellig en zonder dat we het door hebben is het al na twaalven. Tijd om naar bed te gaan want morgen moeten we weer. Wouter gaat in 1 keer doorfietsen naar Fox Glacier maar wij willen onderweg nog een aantal zijpaadjes in om bijzondere dingen te zien en gaan in 2 etappes naar Fox.

[Show as slideshow]

12345►

Na 17 km kwamen we aan bij Lake Hawea. Hier was een cafe/bar waar we een Colaatje hebben genomen en ook nog een blikje voor onderweg. Toen door langs het meer dat een heel mooie groen/blauwe kleur had. De weg was wel heuvelachtige en we gingen behoorlijk op en neer. Na 28 km kregen we een iets langere klim maar bovenop was ook een mooi uitzichtpunt over het meer. We besloten hier te lunchen omdat we daar nog net in een beetje schaduw konden zitten. Op dat moment stopten er meerdere touringbussen met toeristen die snel een kiekje kwamen nemen. Stel je voor de hele dag in zo’n bus en dan af en toe losgelaten worden. Sebastiaan en ik moesten er niet aan denken. Waarschijnlijk dachten zij: “De hele dag fietsen door NZ, ik moet er niet aan denken”.

Toen door naar het einde van Lake Hawea en de klim naar The Neck dat zo heet omdat het de heuvel is die Lake Hawea en Lake Wanaka van elkaar scheidt. Pittig klimmetje en onze vriend de kopwind kwam ook weer opzetten. Bovenop waren we op 405 meter en hadden we mooi uitzicht op Lake Hawea aan de ene kant en Lake Wanaka aan de andere kant. Wel weer opvallend: aan de andere kant waren er donkere wolken en waaide het aanzienlijk harder. We kregen nu een flink stuk langs Lake Wanaka en die weg deed mij het meest denkend aan een kustweg langs de Middellandse Zee. Erg mooi maar behoorlijk glooiend en de kopwind maakte het er ook niet makkelijker op.

Na 50 km kwamen we aan het einde van Lake Wanaka en kregen we gelukkig een vlakker stuk. Wel was er fikse wind en donkere wolken en kregen we ook een aantal druppeltjes. Maar niks ernstig. Eindelijk het bord Makarora. Dat was voor Makarora East. Wij moesten nog 10 km door naar Makarora West. Daar was een soort van holiday park en we hadden daar een cabin gereserveerd. Gelukkig was er wel een soort van shop en ook een cafe/restaurant. Op de deur hingen een aantal staaltjes van Kiwi-humor!

Douchen en dan eten in het restaurant. Op tijd naar bed want morgen is de tocht over de Haast pass, volgens ons reisgidsje de mooiste etappe.

[Show as slideshow]

12345►

Zo gezegd zo gedaan. We gaan op pad. Eerst langs Arrowtown na 15 km. We komen nog langs Remarkable Vets, van die docu-serie op National Geographic. En dan zijn we in het centrum van Arrowtown. Het is een oud gouddelver- en mijnwerkerstadje en heel toeristisch. We doen daar nog wat boodschappen in de lokale super en drinken koffie en eten een broodje bij het Arrowcafe. Goede koffie!

Dan weer op pad. Vijf km na Arrowtown is de afslag naar Cardrona en Wanaka via de Crownrange. Het begint gelijk goed met een aantal haarspeldbochten en flinke stijgingspercentages (tot 10%). De haarspeldbochten kom je niet zo vaak tegen in NZ dus dit is een flinke klim. Hij duurt bijna 5 km maar de uitzichten zijn overweldigend dus nemen we regelmatig foto’s. Dan komen we op een stukje vals plat dat een paar km duurt. We besluiten in de schaduw te lunchen omdat we weten dat er nog een flinke klim moet komen. We zijn op ongeveer 650 meter en moeten nog naar 1120 meter.

De lunch smaakt goed en we komen een fietser tegen die de Crownrange ook van onze kant beklimt…. wel op een lichte racefiets dat wel. Dan is het niet langer uit te stellen. We moeten op pad en alles naar boven zeulen. Het is een mooie dag en er is dus ook behoorlijk wat zon. Goed smeren en klimmen maar. Dan stuiten we op een verkeersregelaarster. Ze zijn de weg opnieuw aan het asfalteren en we moeten even wachten tot het verkeer van boven voorbij is. Dan mogen wij. De verkeersregelaarster zegt met een brede glimlach: “It’ll be puffin’ all the way from now on, boys!”. Ze had gelijk. Het was een klim van bijna 5 km met hellingspercentages tot 16%. Lage versnelling en pedalen maar. De uitzichten zijn schitterend maar de koperen ploert is medogenloos. Het zweet guts langs mijn voorhoofd naar beneden en ik laat Sebastiaan voor gaan naar boven want dat hou ik toch niet bij. Dit zal toch wel de laatste bocht zijn…. Nee er is nog een. Shit nog een. En dan zie ik geparkeerde auto’s boven staan. Dit is de laatse klim want dat is het uitzichtpunt bovenop. Ik ben het beu en schakel een tandje bij. Dan duurt de marteling korter!

Als we dan eindelijk boven zijn is het uitzicht werkelijk magnifiek. We doen een high five. En maken foto’s natuurlijk. Dan naar beneden. De afdalingen zijn echt “at carcatching speeds” zoals ze hier zeggen. Veel remmen dus want bloedlink. We zien een paar vakantiefietsers van de andere kant omhoog komen. Zij hebben het opgegeven: Ze hebben de fiets aan hand en duwen hem omhoog. Zo krijgen wij dus die bijnaam: push-bikes! Ach het is ook wel logisch. Onze klim was 10 km. Zij zijn al 40 km aan het klimmen vanaf Wanaka. Minder steil maar wel veel langer. Toch gniffelen we een beetje. Ik onderdruk het snel en groet ze vriendelijk. En dan weer door. Zoefff…. De echt steile afdaling stopt snel en we krijgen vals plat van 1 a 2% naar beneden. We stoppen in Cordrona bij een Inn. Even koffie en carrotcake en een cola!

Veel mensen daar in de biertuin verklaren ons voor gek maar we hebben wel genoeg aanspraak! Het is trouwens een erg mooie biertuin met veel bloemen, een huifkar en een oldsmobile in een schuurtje. Die reed vast niet meer in tegenstelling tot de optocht van oldsmobiles die we tegenkwamen bij onze klim omhoog, het was vast een clubuitje van de oldsmobile club.

Door naar Wanaka dan maar het is nog ongeveer 30 km maar die schieten voorbij en iets meer dan een uur later roept Sebastiaan naar me. Ik versta hem niet goed. “Wat?” “We zijn er bijna laten we wat langzamer uitrijden!” Goed idee. Waar zit het Holiday park eigenlijk waar we een cabin gereserveerd hebben? Oeps daar zijn we al voorbij. We moesten iets terug. Lekker douchen, fietskleding wassen en dan op pad naar het centrum om wat te eten. De Rough Guide raadde Relishes aan. Het kaartje was echter niet helemaal correct en Sebastiaan wilde het bijna opgeven maar daar! Daar was het. Het zag er niet heel bijzonder uit maar het liep wel snel vol. De serveerster wees ons een tafeltje aan waar al een echtpaar zat te eten. Dat doen ze wel vaker hier want het is druk. Gelukkig waren wij net op tijd want dit was het beste wat we tot nu toe gehad hebben. Ik nam free range pork en die was werkelijk subliem en Sebastiaan had wilde geit met koriander. Ook erg goed. We raken in gesprek met het oudere echtpaar. Dat is het leuke van een tafeltje delen. Ze waren op doorreis naar Dunedin om hun dochter op de uni daar te bezoeken. Ze hadden een bedrijfje In Fox Glacier dat wandeltochten naar de glacier organiseerd. Toen ze hoorden dat we aan het fietsen waren wilden ze gelijk weten waar we die dag vandaan kwamen. Queenstown. O dan hebben jullie de Crown range genomen: ” Good on ya!” Hij bleek ook een fietser, mountainbiking weliswaar maar wel een een fanatieke. Ook moetsten we naar Fox Glacier toen ze hoorden dat we de westkust nog gingen doen.

Zij waren klaar met eten en gingen weer. Wij besloten om ook nog een toetje te nemen. Ook die was erg goed. Toen weer terug. Het was vrij onbewolkt dus de sterrenhemel was fraai.

[Show as slideshow]

12345►